Przychodzimy do Boga, by wychwalać Go, dziękować Mu i prosić o przebaczenie. Bóg hojnie obdarza nas przebaczeniem, gdyż posłał swego Syna, by zmazał dług naszych win. Otrzymując darowanie sami mu­simy przebaczać naszym bliźnim i do tego wzywa nas chrześcijańskie powołanie i nasza obecność na tej Eucharystii. Mamy przebaczać siedemdziesiąt siedem razy, to znaczy za­wsze. Trudno prze­baczać, ale Chrystus zmartwychwstał i udziela nam siły, byśmy należąc do Niego zwyciężali zło, które nas oddala od Boga i ludzi.

W imię Boże rozpoczęliśmy nowy rok szkolny i katechetyczny. Bożej Opatrzności zawierzamy wszystkich nauczycieli, rodziców, wychowawców i uczniów prosząc, by jak najowocniej wykorzystali każdy dzień nauki.

Zgromadziliśmy się na Uczcie Eucharystycznej, by dać wyraz naszej wierze i zaakcentować swoją przynależność do Chrystusa. On, który daje się nam w słowie i chlebie życia, jawi się dzisiaj jako Zbawiciel i Przyjaciel człowieka, udzielając każdemu z nas Mądrości odwiecznej. Mądrości, która w jedności z Duchem Świętym pozwala człowiekowi zrozumieć i przyjąć wolę Najwyższego i po bratersku upomnieć bliźniego.

Zgromadziliśmy się aby sławić zwycięstwo Chrystusa, aby uczestniczyć w Jego krzyżu, przez który przychodzi życie i zbawienie. Dla chrześcijanina nie ma innej drogi, jak iść za Chrystusem, który nas zbawił przez swe uniżenie, śmierć i zmartwychwstanie. Nasza obecność na tej Eucharystii ma być wyrazem, że idziemy za Chrystusem i chcemy uczestniczyć w Jego zwycięstwie. 

„Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?” – pytanie Jezusa rozbrzmiewa wciąż w sercu Kościoła. Chrześcijanin – to ktoś, kto uznaje Chrystusa za zbawcę.  W wierze jest zawsze coś osobistego, niepowtarzalnego.  Nie można wiecznie chować się za wiarę innych. Wierzyć w Jezusa jako Boga oznacza zawierzyć Mu swoje życie, uznawać Go za swoją drogę. Wiara jest decyzją, świadomym wyborem. Prośmy Boga o dar mocnej i żywej wiary dla siebie i innych.

Liturgia Słowa mówi nam dzisiaj o wielkiej mocy modlitwy wstawienniczej za innych. Wiara matki sprawiła, że Jezus uzdrowił jej córkę. Prosiła, by On ze względu na nią dokonał tego cudu. Jeśli będziemy troszczyć się o swoją wiarę, nasza modlitwa wstawiennicza będzie o wiele skuteczniejsza. Będziemy mogli wyprosić wiele dla innych, gdyż Bóg dokona tego ze względu na nas.

Wiara przypomina chodzenie po wodzie. Jeśli człowiek zaufa całkowicie Bogu, wtedy rzeczy po ludzku niemożliwe stają się możliwe. Często jesteśmy słabi jak Piotr, chcemy dokonywać rzeczy niezwykłych, ale wciąż za bardzo liczymy na siebie, za mało na Boga. Powtórzmy więc dzisiaj z ufnością za św. Piotrem: Panie pozwól mi przyjść do Ciebie. Chrześcijanin musi ciągle przychodzić do źródła Bożej łaski i miłości, aby czerpać jak najwięcej potrzebnych nadprzyrodzonych łask i darów do odpowiedzialnego budowania jedności w domu, sąsiedztwie, w parafii.

Każda niedziela gromadzi nas na sprawowanie sakramentalnej pamiątki śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, który daje nam siebie. W dzień poświęcony Panu, po całym tygodniu pracy czy zasłużonego wypoczynku przychodzimy do świątyni, do Tego, który powiedział: „nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych”. Tylko Jezus Chrystus może dać pokarm, który nie ginie, który zaspokaja wszelkie głody ludzkiego serca. On dziś woła: „Wszyscy spragnieni przyjdźcie”. Uczestnicząc w tej Eucharystii odpowiedzmy na Jego zaproszenie, bo tylko On zna nasze ukryte pragnienia i może je zaspokoić.

Zgromadzeni jako lud Boży Nowego Przymierza, mamy dać wyraz swej wierze i prawdziwej chrześcijańskiej mądrości. Nasz udział w niedzielnej Mszy św. ma być wyrazem, że na pierwszym miejscu stawiamy sprawę Królestwa Bożego, bo ono ma najwyższą cenę, ono jest drogocenną perłą, którą mamy zdobyć. Pamiętajmy o codziennej modlitwie, módlmy się za siebie, za rodzinę, za parafię, o Bożą opiekę w pracy i na wakacjach, oraz za tych, co się nie modlą.